++เวลาของพ่อ++

 

คืนนี้(เสาร์  14 พ.ย. 50)-พ่อมีนัดท่องราตรีกับลุงต้องและลุงจ๊อบเพื่อนสนิทที่เหลือกันอยู่ไม่กี่คน

นานเหมือนกันนะ ที่พ่อไม่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนแบบนี้

ปกติก่อนมีไททั่น แม่กับพ่อจะไปเที่ยวแบบแพ็คคู่เสมอ

เรื่องนี้เพื่อนสนิทพ่อจะรู้ดี เพราะถ้าจะไปไหนไม่ต้องไปถามพ่อ

เพื่อนพ่อก็เป็นเหมือนเพื่อนแม่ ถ้าแม่โอเค พ่อก็ไม่ปฏิเสธ

(พ่อออกแนวสร้างภาพ ว่าอยู่ชมรมคนเกรงใจภรรยาอ่ะ 555)

 

ตั้งแต่คบกับพ่อจนแต่งงาน (เกือบ 8ปีละ) ถือว่าเราก็ได้เที่ยวกันมาไม่น้อย

พอมีไททั่น กิจกรรมตอนกลางคืนแบบนี้ก็ต้องงดไปโดยปริยาย

ซึ่งแม่กับพ่อไม่ได้เดือดร้อนอะไร อยู่บนพื้นฐานความเต็มใจของเราทั้งคู่

มีความสุขดีกับทุกวันและทุกที่ ที่มีไททั่นอยู่ด้วย

….

….

“ตีสามสิบห้า” แม่มองนาฬิกา หลังจากตื่นมาเข้าห้องน้ำ

นอนหลับๆตื่นๆ คงเพราะพิษหวัดทำให้แม่นอนไม่สบายตัว

เจ็บคอชะมัดเลย แค่จะกลืนน้ำลายลงคอยังไม่อยากจะทำ

เอาไฟฉายกับกระจกตั้งโต๊ะมาส่องดูคอซะหน่อย อืมม คอข้างขวาแดง

คงจะเริ่มอักเสบแล้วล่ะ พรุ่งนี้แม่คงได้พาไททั่นไปเที่ยวโรงพยาบาลแน่

 เวลาของพ่อ

 

ไททั่นยังนอนท่ากบดีใจ (คือสองแขนชูเหยียดยาวไว้เหนือหัว) เท้าอยู่ตรงหมอนพอดิบพอดี

แม่อุ้มไททั่นกลับมาสู่ท่าปกติ ไททั่นลืมตามายิ้มให้แม่แล้วก็หลับต่อ

ไม่รู้ว่าละเมอหรือรู้สึกตัวตื่นจริง แต่เอาเถอะดีกว่าย้ายที่แล้วมีโวย

เดี่ยวนี้แม่ไม่ต้องรบกับไททั่นเรื่องดูดนิ้วอีกแล้ว ไททั่นเลิกติดดูดนิ้วนานแค่ไหนแล้วนะ

(เลิกวันที่ 13 มกราคม 2550- นับนิ้วดีดลูกคิด 10 เดือนกว่า แล้วนี่นา)

หันไปมองที่เตียงโซฟา ......พ่อยังไม่กลับมาเลย

ป่านนี้แล้วพ่อจะทำอะไรอยู่นะ

เลย(แอบคิด)ฟุ้งซ่านอะไรไปเรื่อยเปื่อย

…

…

แว๊บแรก คงแวะหม่ำรองท้องก่อนนอนตามประสาหนุ่มๆ

 

แว๊บที่สอ เกิดอะไรขึ้นระหว่างทางรึเปล่านะ (เช็คโทรศัพท์ ไม่มีมิสคอล ....โล่งอก)

 

แว๊บสุดท้าย แอบมีนอกมีในอะไรที่แม่ไม่รู้รึเปล่านะ 555

(ข้อสุดท้าย รู้ทั้งรู้ว่าพ่อเป็นยังไง แต่ก็ยังอดคิดไม่ได้ ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน?!!)

 เวลาของพ่อ

 

ตอนพ่อออกไปได้สักพัก แม่เกิดปวดท้องหนัก เลยเข้าห้องน้ำแบบแง้มประตูไว้

กลัวจะไม่ได้ยินเสียงไททั่น เผื่อไททั่นตื่น

คิดไว้ไม่มีผิด (ซื้อหวยไม่เคยถูกเล้ยยย)

ไททั่นคงพลิกตัวไปมาแล้วไม่เจอใคร

ได้ยินเสียงไททั่นเรียก “คุมแม่ คุมพ่อค้าบ แม่พ่อ แม่พ่อ”

แม่ดันติดภารกิจ เดินไปกอดไททั่นไม่ได้

 เลยตะโกนบอกให้ไททั่นได้ยินว่าแม่อยู่ตรงนี้

“ไททั่น คุณแม่เข้าห้องน้ำนะลูก คุณแม่อยู่ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวคุณแม่ออกไปกอดนะลูก”

เปิดประตูรอไว้เผื่อไททั่นจะเดินมาหา เงียบแฮะ

ได้ยินเสียงแม่แล้วคงอุ่นใจแล้วล่ะมั๊ง ....สงสัยคงหลับต่อไปแล้ว

นี่แค่พ่อไม่อยู่ด้วยแค่ไม่ถึงชั่วโมงนะ เฮ้ออ

....

....

แม่พยายามข่มตาให้หลับต่อ ทำได้ยากจังเลย

พอสมองเริ่มทำงาน ตาก็สว่างตามไปด้วย

รู้สึกโดดเดี่ยวยังไงบอกไม่ถูก คงอุปทานเพราะคิดว่าสมาชิกไม่ครบแน่เลย

นอนคิดอะไรเพลินๆไปเรื่อยเปื่อย

 

ไททั่นถีบผ้าห่มออกอีกแล้ว ไม่รู้คืนๆหนึ่งแม่กับพ่อต้องลุกมาห่มผ้าให้ไททั่นกี่รอบ

เคยอ่านหนังสือเด็ก เค้าแนะนำว่าให้ปล่อยไป

ถ้าเค้ารู้สึกว่าหนาวจะได้ดึงผ้าห่มมาห่มเอง ขอติดเอาไว้ก่อนละกัน ยังทำไม่ได้หล่ะ

ตอนนี้ขอใช้สัญชาติญาณความเป็นพ่อเป็นแม่ไปก่อนละกันนะ

 

แต่ตอนนี้บางทีก็เห็นไททั่นลุกมาดึงผ้าห่มกลับไปเอง

แถมบางทีไททั่นมีบอก “หนาว หนาววว” (แอบตำหนิบุพการีกลายๆป่าวฟ่ะ 555)

บางครั้งมีเลยเถิดมาดึงผ้าห่มของแม่

แม่มือไวรีบดึงกลับ บอกของไททั่นอยู่โน่นน อันนี้ของแม่นะ

(นึกภาพภาพสองเงาตะคุ่มๆลุกมาแย่งผ้าห่มกันกลางดึก ก๊ากก)

 เวลาของพ่อ

 

นานแค่ไหนแล้วนะที่นอนโดยไม่มีพ่ออยู่ข้างๆ

ถ้าจำไม่ผิด คือตอนคลอดไททั่น ตอนอยู่เดือนที่บ้านคุณตา-คุณยาย

เหงา เศร้า คิดถึงพ่อตลอดเวลา ทั้งๆที่ตั้งแต่เป็นแฟนจนแต่งงานกันมา

แม่ไม่เคยแสดงอาการติดพ่อ ออกนอกหน้าแบบนี้เลย

แบบนี้เรียกอาการซึมเศร้าหลังคลอดรึเปล่านะ

หรือเป็นอาการของคนที่ไม่มั่นใจตัวเอง...ตอนนั้นรู้สึกไม่ดีกับหุ่นของตัวเองหลังคลอด

ทั้ง เสื้อผ้า หน้า ผม จะทำอะไรก็ดูน่าเกลียดไปหมด

แต่ทำอะไรไม่ได้ อยากให้นมลูกก็ต้องบำรุงตัวเองให้ดี

คงไม่มีแม่คนไหน หุ่นเช้งเป็นนางแบบตั้งแต่ลูกยังไม่ถึงเดือนหรอกเนอะ

(แต่แม่ก็พยายามเอากางเกงยีนส์ตัวเก่งมาลองยัดอยู่เรื่อยๆ

 ผลที่ได้คือดึงแบบสุดตัว ขึ้นมาได้แค่เข่าแบบฟิตเปรี๊ยะตะเข็บแทบแตก  555)

 

คิดโน่น คิดนี่ไปหลายเรื่อง

แม่วกกลับมาที่เรื่องครอบครัวอีกที ตอนที่ไททั่นพลิกตัวหันหน้ามาหา

จะโน้มตัวไปหอมซักฟอดก็กลัวไททั่นจะติดหวัด

(แล้วที่นอนใกล้ๆกันเนี่ยคงไม่ติดเลยเนอะ ฮ่า)

อดไม่ได้...ขอหอมเรียกกำลังใจซักฟอดละกัน...อืมม-ชื่นใจ

 เวลาของพ่อ

...

...

นึกถึงครอบครัวที่เค้าไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันทุกวัน

ด้วยความจำเป็นที่แต่ละคนต้องมีภาระหน้าที่

ความจำเป็นที่ดูแลลูกด้วยตัวเองไม่ได้

พ่อ-แม่-ลูก ที่อยู่กันคนละที่ …รอเจอกันตอนวันหยุด

ระยะเวลาเป็นอาทิตย์ หรือบางคนเป็นเดือน ถึงจะได้เจอกันซักที

 

แล้วถ้าวันหนึ่งแม่อยู่ในสถานการณ์ของซิงเกิ้ลมัมล่ะ

ถ้าเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้นมาล่ะ

ถ้าต่อจากนี้แม่ต้องอยู่กับไททั่นแค่สองคน

แม่จะทำได้มั๊ย จะดูแลไททั่นคนเดียวได้เหมือนตอนที่มีพ่ออยู่ด้วยมั๊ย

แม่จะอยู่กับไททั่นยังไง  แม่จะเลี้ยงไททั่นคนเดียวไหวมั๊ย

หรือต้องให้คุณตา-คุณยายเอาไปเลี้ยง

ใครจะปรุงก๋วยเตี๋ยวให้แม่ (อันนี้จะคิดทามมายฟ่ะ 555)

 เวลาของพ่อ

 

วันหยุดยาวๆ หรือช่วงเทศกาลถึงจะได้เจอหน้าไททั่นซักที

เริ่มฟุ้งซ่านและจิตตกผสมกันไปเป็นระยะ ระยะ …เลิกคิดๆ

( นอนท่ามกลางความมืดและเงียบเนี่ย สมองแล่นได้ดีจริงเชียว 555)

 

นี่ขนาดพ่อไปเที่ยวไม่กี่ชั่วโมง แม่ยังรู้สึกแปลก รู้สึกขาดความมั่นใจ รู้สึกกลัว

(หันไปหอมไททั่นหนึ่งฟอดอีกทีเพื่อเรียกกำลังใจ(อีกละ)..กลัวไททั่นติดหวัดจัง)

แม่เอาชีวิตไปผูกติดกับพ่อมากไปรึเปล่านะ ตอนนี้จะทำอะไรก็ต้องให้พ่อมีส่วนร่วมตลอด

การดำเนินชีวิตแทบทุกอย่างต้องมีพ่อเข้ามามีบทบาทด้วยตลอด

ยกเว้นเวลามาทำงาน (แค่นั้นเองเหรอ มีอีกมั๊ย คิดซิ-คิดซิ....คิดไม่ออกอ่ะ)

ขนาดก๋วยเตี๋ยวปรุงเองไม่อร่อยเท่าให้พ่อปรุง (เว่อร์ไปเปล่า... แต่เป็นแบบนั้นจริงๆนะ)

แล้วถ้าชีวิตนี้จะไม่มีพ่อล่ะ....เคยคิดเผื่อไว้บ้างมั๊ยว่าจะเป็นยังไง

 

ด้วยประสบการณ์ของพ่อที่เสียทั้งคุณปู่-คุณอา-คุณพ่อไปด้วยโรคมะเร็ง

ยากที่จะทำให้แม่รู้สึกหวั่นอยู่ในใจ ทำได้คือให้พ่อดูและตัวเองดีๆ

ตรวจสุขภาพประจำปี ที่พ่อไม่ค่อยจะทำ....เฮ้ออออ

 

.....ไม่ว่าจะจากเป็นหรือจากตาย  ไม่ขอเลือกทางไหนได้รึเปล่า...

....

...

คิดแล้วก็ดีใจกับตัวเองที่ได้อยู่พร้อมหน้ากันทุกวัน

ตื่นมาก็ได้เห็นหน้าทั้งไททั่นและพ่อ

โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ต้องรอนับวันเวลาที่จะได้เจอกัน

ถึงจะเหนื่อยแต่ยังไงก็คุ้มค่า

 เวลาของพ่อ

 

 เลี้ยงไททั่นกันเองสองคนพ่อแม่ ช่วงที่ต้องเรียนรู้หนักสุดคือ 6 เดือนแรก

หลายๆอย่างไม่เหมือนที่เคยคิด ที่เคยวาดฝันไว้ก่อนคลอด

ไม่มีพี่เลี้ยงหรือแม่บ้านช่วยแตะมือเวลาที่เหนื่อย

ผลัดเวรกันแค่สองคน ถือเป็นบททดสอบวัดใจและความอดทนกันได้เลย

แต่ก็ผ่านกันมาได้จนไททั่น 2 ขวบ 8 เดือนแล้ว

 

ถึงแม้บางวันจะรู้สึกสติแตก คิดเลยเถิดแบบอารมณ์ชั่ววูบ

เวลาที่ทุกอย่างมันวุ่นวาย อะไรๆก็ไม่เข้าที่เข้าทาง

((อยากกลับไปเป็นโสดจริงว้อยยย ไม่มีลูกกวนตัว มี(ปั๋ว)กวนใจ ฮ่า))

 

แต่นั่นก็เป็นรสชาติของชีวิต..ที่ใครหลายๆคนอยากมีโอกาส

อยากเข้ามาสัมผัสประสบการณ์แบบนี้บ้างไม่ใช่หรือ......

ที่สำคัญเอาเข้าจริงๆแล้ว การได้รับความสุขกับชีวิตครอบครัวแบบนี้

เทียบกันไม่ได้เลย กับเรื่องที่แม่บ่นโน่น บ่นนี่อยู่ได้ทุกวี่ทุกวันน่ะ 555

....

....

 

เมื่อเช้าเลยบอกพ่อว่า “เมื่อคืนนอนกับไททั่นสองคนรู้สึกเหงาจัง”

พ่อทำหน้าเจื่อนเจื่อน ปน เหวอ เออเร่อ บรรยายไม่ถูก ฮ่า

เพราะไม่เคยได้ยินแม่พูดแบบนี้ หรือ พ่อรู้สึกผิด(ไปเอง)ที่ไปเที่ยวกับเพื่อนนะ

 

ที่บอกกับพ่อไปไม่ได้อยากให้พ่อรู้สึกแบบอย่างหลังหรอกนะ

ปกติแม่จะบอกความรู้สึกอะไรกับพ่อน้อยมาก แทบจะนับครั้งได้

คงเพราะไม่ได้ทำบ่อยๆล่ะมั๊ง เลยรู้สึกแปลกๆเวลาจะบอกความรู้สึกในใจ

 

บางครั้งแม่ก็อยากให้พ่อได้มีเวลาส่วนตัวแบบนี้บ้าง

ตั้งแต่มีไททั่น เวลาทั้งหมดของพ่อก็มีแต่ครอบครัวกับงานเท่านั้น

แค่การได้ออกไปผ่อนคลาย ใช้ชีวิตอิสระนอกบ้านกับเพื่อนๆบ้าง

ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตที่แม่จะให้พ่อไม่ได้ แต่เหง้งงงา.....เหงาเวลาพ่อไม่อยู่เนี่ย

(น่านนน..ดันมีหยอดมาอีกระลอก ฮ่า)

ไม่อยากให้พ่อรู้สึกว่าล้าเกินไป แล้วเก็บไว้มากๆกลายเป็นตัวแปร

ทำให้เกิดช่องว่างระหว่างเรา....(ซึ่งถึง ณ ตอนนี้เหตุการณ์ยังปกติ)

ยังอยากให้พ่อคิดว่า ความสุขอยู่ที่บ้านเราเสมอ

 

 เวลาของพ่อ

 

แม่เป็นคนพูดเก่งถึงเก่งมาก แต่กับคนใกล้ตัวไม่รู้ทำไมปากหนักเหลือเกิน

จะพูดจะบอกอะไรแต่ละที...ลีลาท่ามาก แถมต้องใช้ความกล้าน่าดู

เอาน่าดูที่การกระทำ มากกว่าคำพูดละกันนะพ่อนะ

รักนะแต่แสดงออกไม่บ่อย ไม่ว่ากันเนอะ

ฮิ้ววววววววววววววววว

 

     Share

<< ++พรีเซนเตอร์++++บาดแผล++ >>

Posted on Thu 22 Nov 2007 16:26

 

 
  
 






++Titan 3-Pre Birthday Party ++
++TiTaN-3 Years HaPpY BirthDaY++
++Titan Guy & Girls Gang++
++รู้สึกดีจัง++
"BaD Guy -คน(ใจ)ร้าย ทำไงดี??"
++So Far So GooD++
++สวนรถไฟในวันตรุษจีน++
++เวลาที่หายไป++
++TiTan....Miss u so much++
++WeLCoMEBack++
++ไททั่นไปเที่ยว++
++ 1st Trip TiTaN 'n TraiNs ++
++มีเธอ++
++พัฒนาการไททั่น -เลิกแพมเพิสตอนนอน++
++ไททั่นเที่ยวตลาดสามชุก-บึงฉวาก++
++หาดเจ้าหลาวทริป++
++บ้านตุ่ม-หาดเจ้าหลาว(อีกครั้ง)++
++ไททั่น-เบบี๋++
++บาดแผล++
++เวลาของพ่อ++
++พรีเซนเตอร์++
++เรื่องของเด็ก++
++Mom Tag-คุมแม่และไททั่น++
++ทำดีเพื่อพ่อ++
--บันทึกของไททั่นลงกรุงเทพธุรกิจ--
++บ้านตุ่ม-เจ้าหลาวทอเสงบีช-หาดเจ้าหลาว (ภาคต่อ....ให้จบซะที)++
++เหตุผลของหัวใจ++
++บ้านตุ่ม-หาดเจ้าหลาว++
++มิตรภาพของเด็ก++
++..................++
++หนุ่มไททั่น++
++ภูพิมาน...ภาคจบ++
++ภูพิมาน-เขาใหญ่++
++ความทรงจำ...วังน้ำเขียว++
++ทะเลวิว-วังน้ำเขียว++
++วังน้ำเขียว-เขาใหญ่++
++เกาะเกร็ด(อีกครั้ง)++
++แค่อยากบอก++
++ไททั่น...ช่วยชาติ++



Comments

ไดหน้านี้ซึ้งจัง(ประมาณว่าคิดถึงคน

ไกลอะจ้า)งิงิ เจอเพลงเข้าไปอีกTT

อาขวัญ   
Mon 26 Nov 2007 19:50 [1]




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn