++ขอซักวัน++

จริงๆแล้วตั้งแต่ห่างการเขียนไดอารี่ให้ไททั่น

ก็มีเรื่องราวน่าบันทึกไว้ก็หลายเรื่องอยู่เหมือนกันนะ

แต่ก็นั่นล่ะ เหตุผลของคนขี้เกียจ ทำให้แม่ผลัดวันประกันพรุ่ง

จนล่วงเลย และเลยเถิดมาถึงหลังวันสงกรานต์เลยทีเดียวเชียว

เบื่อจัง ไม่รู้เป็นอะไร (ชียังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แล้วใครจะไปรู้ฟร่ะ)

เบื่อตั้งแต่ก่อนกลับบ้านสุโขทัย ยิ่งก่อนจะกลับ เอาอีกละ

เริ่มอยากหยุดเวลา (เว่อร์ 555) เริ่มคิดแผนจะลางานต่อ ทำไงดี

คนเหนือ(หมายถึงคนในภาคเหนือ)

ให้ความสำคัญกับเรื่องเทศกาลสงกรานต์มาก

เพราะเหมือนกับเป็นวันรวมญาติ รดน้ำดำหัวผู้เฒ่าผู้แก่

สุโขทัยเราก็ถือว่าเป็นภาคเหนือตอนล่าง(ภาคกลางตอนบน)

จึงจำเป็นและสำคัญมากสำหรับครัวเรา

เพราะ ถ้าไม่กลับอาจจะโดนคนแก่งอนได้เต็มๆ

ยิ่งใกล้วันกลับนี่แม่นับวันรอเลย งานการไม่อยากทำเท่าไหร่

(ปกติก็ไม่ค่อยขยันทำงานอยู่แล้วนิ โฮ๊ะๆๆยังกล้ามาอ้าง)

ปีนี้ก็เหมือนกัน ถึงแม้บรรยากาศจะดูเงียบเหงาและร้อนกว่าทุกปี

แต่แม่ก็ยังชอบและหลงใหลกับสงกรานต์ที่บ้านเราอยู่ดี

(ถ้าเป็นทางใต้อย่างพ่อก็ต้องงานเดือนสิบ แต่ครัวเราหนักมาทางเหนือมากกว่า ฮี่ๆๆ)

ปีนี้มีการเดินขบวนแห่พระของหลายๆหมู่บ้านให้ชาวบ้านได้สรงน้ำในเขตเทศบาล

(บ้านเราอยู่ในเขตเทศบาลของอำเภอ ถือว่าหรูเริ่ด อิอิ)

ทำให้วันมหาสงกรานต์บ้านเราปีนี้มีสีสันขึ้นมาหน่อย

จากที่สองปีที่แล้ว นายอำเภอคนเก่าให้จัดหลังสงกรานต์

(ตอนที่ชาวบ้านเค้ากลับมาทำงานกรุงเทพฯกันแล้วอ่ะ ..แล้วจะจัดทำไมฟร่ะ!!)

แม่มัวแต่เพลิดเพลินกับขบวนแห่อยู่หน้าบ้าน

สลับกับวิ่งไปแย่งถังน้ำของเด็กๆที่เล่นสงกรานต์อยู่หน้าบ้าน

เอาไปสรงน้ำพระเพิ่มสิริมงคลให้ตัวเองและครอบครัว

คิดอะไรได้ก็ขอหมด บุญก็ไม่ค่อยจะทำ แต่เจอพระทีไรชีขอพรยันเต

อืมมมมม ดูเป็นคนพอเพียงดีจริงๆ ฮ่า

อารามสนุกเพลินเกินห้ามใจ

เลยลืมวิ่งไปหยิบกล้องทั้งพ่อทั้งแม่ แป่วววว

รูปเลยไม่ตกถึงท้องซีเอฟการ์ดซักใบ กรี๊ดดดดดดดดด (รั่วมากเลยอ่ะช่วงนี้)

ไม่เป็นไร เด๋วไปขอก๊อปป้าหมอส้มก็ได้ บ้านใกล้ๆกัน หยวนๆ ฮ่า

ปีนี้อากาศร้อน ถึงร้อนมากกว่าทุกปี

จำได้ว่าปกติก่อนจะถึงวันสงกรานต์ทีไร

จะมีพายุฝนตกลงมาให้พอคลายร้อนซักวันสองวัน

แต่ปีนี้ตั้งแต่ไปอยู่จนถึงวันกลับ มีแต่ตั้งเค้าขู่ (ฟ่อออ)

ไม่ตกมาให้ได้กลิ่นไอดินซักนิดซักหน่อยเลยอ่ะ ร้อนๆๆ

ปีนี้แม่ชอบตรงที่ได้อยู่กับครอบครัวนานๆหน่อย

เพราะทุกปีตั้งแต่ก่อนมีไททั่นจนถึงปีที่แล้ว

ลองนับนิ้วตั้งแต่มาเรียนกรุงเทพฯ-ทำงาน-เป็นแฟนพ่อ-แต่งงาน

สิบกว่าปีได้ สิบกว่าปีได้ (ไม่นับช่วงปีที่เพิ่งคลอดไททั่นเป็นแม่ลูกอ่อนนะ)

ทุกปีพอถึงบ้าน ทั้งโทร-ทั้งรับโทรศัพท์นัดแนะกับเพื่อนๆทุกแก๊งค์

คิวแต่ละวันแน่นเอี๊ยด กลับเข้าบ้านอีกทีก็โน่นเลยตีสองตีสาม

(อันนี้ทั้งก่อนและหลังแต่งงาน แม่กับพ่อก็ปฎิบัติกันมาเช่นนี้แล)

ทำให้เวลาที่จะได้มานั่งกินข้าวกับคุณตาคุณยายและน้าขุนหดหายไปหมด

แต่ปีนี้เอาใหม่ จัดระเบียบตัวเองใหม่

เพราะรู้สึกว่าให้ความสำคัญกับคนใกล้ตัวน้อยเกินไปแล้วนะเนี่ย

นัดกับเพื่อนตามเวลาสมควร เวลาที่เหลือทั้งหมดขอให้ครอบครัวที่ตัวเองรักดีกว่า

ปีนี้เลยมีเวลาได้ช่วยกันทำกับข้าวกันแค่ครอบครัวเล็กๆของเรา

น้าขุนปิดร้านก็มาร่วมวงด้วยกันทุกวัน

วันไหนสมาชิกเยอะหน่อยก็ออกไปหาร้านบรรยากาศดีๆกัน

มีความสุขอ่ะ สุขจริงๆ สุขแบบอยากหยุดเวลาไว้เลย (ชีเพ้ออีกแระ)

ไม่ต้องออกจากบริเวณบ้าน ไปวุ่นวายใจกับการไปนั่งฟังใครบางคน

มาฟ้องโน่น เม้าท์นี่ให้ระคายหู สบายใจมาก สบายใจสุดๆ

อ๊ะ..พิมเพลินไปหน่อย ออกทะเลเลย

กลับมาว่าเรื่องไททั่นมั่งดีกว่า

ไททั่นของแม่ ตอนนี้น่าร้ากกกและน่าเตะในเวลาไล่เลี่ยกันได้

ฮีมีความสามารถที่จะอ้อน จุ๊บๆรักกัน กอดพ่อหอมแม่ น่าชื่นใจเนอะ

(แสดงว่าพ่อแม่สอนมาดี อิอิ )

และในเวลาไม่นานจากข้างบน

ฮีก็สามารถที่จะยั่วโมโห ทำอะไรก็ได้ที่มันสวนกระแส

ให้อากาศที่มันร้อนสูงปรี๊ดดดขึ้นไปได้อีก เริ่ดดดดดดด

ไม่รู้ว่าไปได้อาการแบบนี้มาจากไหน

(สงสัยติดมาจากตอนอยู่สุโขทัย ฮ่า บาปเจงๆเลยตรู)

แต่รวมๆแล้ว ลูกก็น่ารักเสมอในสายตาของแม่กับพ่อ

แต่ตอนนี้กำลังแก้ปัญหาเรื่องที่ไททั่นวุ่นวายกับจู่จู๊ของฮี

แบบว่าเวลาเผลอ ชอบนอนคว่ำแล้วเอาจู่จู๊ไถๆถูๆกับที่นอนอ่ะ

(ผลที่ตามมาคงคิดภาพออกนะคะ ว่าเป็นยังไง กี๊ดๆๆทำไงดีๆๆ)

แบบนี้ถือว่าผิดปกติรึเปล่า ยังไม่ค่อยได้เสริชหาข้อมูลเท่าไหร่เลย

นี่พยายามคุยๆกันอยู่ อารมณ์เดียวกับตอนไททั่นติดดูดนิ้วเลยล่ะ

ไม่รู้แม่ๆที่มีลูกชายทั้งที่ผ่านอายุ 3ขวบมาแล้ว หรือกำลังไล่เลี่ยกันเป็นแบบนี้รึเปล่า

เดี๋ยวลองไปหาข้อมูลดูก่อน คืบหน้ายังไงจะเอามาเล่าสู่กันฟังอีกที

อีกเรื่อง ตอนนี้กำลังเห่อกับเรื่องรถโบราณ

เห็นรถของน้าขุนแต่ละคันแล้ว ชอบอ่ะ โดนใจ กิเลสเกิด

กระดี๊กระด๊ากับพ่อสองคนอยากได้เป็นของตัวเองมั่ง

โชคดีที่แม่กับพ่อ มีฟิลเดียวกันหลายอย่าง เลยไม่มีใครห้ามใคร

แต่ไททั่นไม่ชอบนะ บอกว่า

“โร้ดดด รด รด น้า ขุน ซิ่งๆ ขับขับ เอียะ เอียะ เอียงง ล้ม ล้ม หั๊วะหัว แตกเล้ยยย”

(ตอนอ่านช่วยทำเสียงติดอ่างนิดๆ ได้ฟิลไททั่นของแท้คับทั่น)

แม่เลยไปขอซื้อรถต่อจากย่าแมว มาคันนึง

ทิ้งไว้ให้น้าขุนแต่งตามใจไปเลยคันนึงละ ลั้นล้า ล้าลา

เอาไว้ขี่กันสามคนเราขำๆ เผื่อไปออกทริปต่างจังหวัดกับแก๊งค์แว๊นของน้าขุน อิอิ (เพ้อละๆ)

น้าขุนบอกได้เล้ยย เดี๋ยวรอให้เซย่าคลอดแล้ว จะลงมือแต่งรถให้น้า

แต่ว่าตอนนี้มี ฑัณบนเป็นชนักติดหลังอยู่หลายคดี ฮ่า

หมายถึงถ้าสนใจรถมาก เดี๋ยวคนท้องแก่จะเคือง (สงสัยฮอโมนทำพิษ)

ฮ่า ขำอ่ะ ผู้หญิงเราเนี่ย เอะอะไรก็โทษฮอโมนไว้ก่อน

วันก่อนแม่คุยกะน้ากิ๊กเรื่องอาการจิตตกของแม่

น้ากิ๊กบอก สงสัยเพราะผลพวงจากยาคุมแน่ๆ 555

เออ ไม่แน่ แต่ตอนนี้อยากกลับไปใช้แบบกินแล้วอ่ะ

(กระซิบ-เพราะแบบกินนะ ดูมดูมมั่ก ยูโนฮู ชอบมากมาย คริคริ)

แต่พอฉีด จ๊ากกกกกกกกก หายจ้อยยยย

หายไปไหนแร้ววว กลับม๊า ฮืออออ

จบดีกว่า ไว้ว่างๆ เบื่อทำงาน มานั่งบ่นอะไรเรื่อยเปื่อยออกทะเลแบบนี้อีกดีกว่า

ปล .รูปกับเรื่องไม่เกี่ยวกันนะจ๊ะ

แต่ทำไว้แล้ว คิดพล๊อตเรื่องเขียนไม่ออก

เอาเป็นว่าเป็นรูปตอนทริปฉุกละหุก ตอนปลายเดือนมีนาที่ผ่านมา

ของทางฝ่ายบ้านคุณย่าบล ที่มาแบบกะทันหัน ไม่ทันตั้งตัว

แต่ครัวเราก็เต็มใจตามไปด้วยทุกที่ ฮี่ๆๆ